‚Die twanc mit sînen ellen der wætlîche man; 236
des ouch der künic Liudegast muoß den schaden hân
und ouch von Sahsen landen sîn bruoder Liudgêr.
nu hœret mîniu mære, edel küneginne hêr.
‚Si hât gevangen beide diu Sîvrides hant. 237
nie sô manegen gîsel man brâhte in ditze lant,
sô von sînen schulden nu kumt an den Rîn.‘
ir enkunden disiu mære nimmer lieber gesîn.
‚Man bringet der gesunden fünf hundert oder baß A.238
und der verchwunden, wißßet, vrouwe, daß,