‚Sô lesche ich den kinden diu lieht an der hant: 603
bî disem wortzeichen sol dir sîn bekant,
daß ich bî dir sî nâhen. jâ twing ich dir dîn wîp,
daß du si hînte minnest, oder ich verliuse den lîp.‘
‚Ane daß du iht triutest,‘ sprach der künic dô, 604
‚mîne lieben vrouwen; anders bin ichs vrô:
sô tuo ir, swaß du wellest; und næmestu ir den lîp,
daß solde ich wol verkiesen: si ist ein angestlîcheß wîp.‘
‚Daß nim ich,‘ sprach Sîvrit, ‚ûf die triuwe mîn, A.605
daß ich ir niht enminne: diu liebe swester dîn