Swie wunt er was zem tôde, sô krefteclîch er sluoc, 926
daß ûßer dem schilde dræte genuoc
des edelen gesteines; der schilt vil gar zerbrast.
sich hete gerne errochen der vil hêrlîche gast.
Hagene muose strûchen vor sîner hant ze tal; 927
von des slages krefte der wert vil lûte erhal.
het er sîn swert enhende, sô wær eß Hagenen tôt.
sêre zurnde der wunde, des twanc in êhaftiu nôt.
Erblichen was sîn varwe: ern mohte niht gestên. 928
sînes lîbes sterke muoste gar zergên,