die schœnen vreudelôsen ligen man dô sach.
Kriemhilde jâmer wart unmâßen grôß.
dô schrei si nâch unkreften, daß al diu kemenâte erdôß.
Dô sprach daß gesinde: ‚waß, obeß ist ein gast?‘ 951
daß bluot ir ûß dem munde vor herzen jâmer brast.
A. (si sprach): ‚nein, eß ist Sîvrit, mîn vil lieber man:
eß hât gerâten Prünhilt, daß eß Hagne hât getân.‘
Diu vrouwe bat sich wîsen, dâ si den helt vant. 952
si huop sîn schœne houbet mit ir vil wîßen hant. A.
swie rôt er was von bluote, si hete in schiere erkant.