vil selten vrœlîchen man dô Sigmunden vant.
Dô was etelîcher, der drîer tage lanc 1012
vor dem grôßen leide niht aß noch entranc.
dô mohten si dem lîbe sô geswîchen niht:
si nerten sich nâch sorgen, sô noch genuogen geschiht.
Kriemhilt unversunnen in unkreften lac C.
den tac und den âbent unz an den andern tac.
swaß iemen sprechen kunde, daß was ir gar unkunt.
in den selben nœten lag ouch der künic Sigemunt.
Vil kûme wart der hêrre wider ze sinnen brâht. C.