von dem starken leide kranc was gar sîn maht:
daß enwas niht wunder. dô sprâchen sîne man:
‚hêrre, ir sult ze lande: wir mugen niht langer hie bestân.‘
Âventiure
wie Sigmunt wider ze lande vuor.
Der sweher Kriemhilde gie, dâ er si vant. X.1013
er sprach ze der küneginne: ‚wir suln in unser lant.
wir wæne unmære geste bî dem Rîne sîn.
Kriemhilt, vil liebiu vrouwe, nu vart ir zuo dem lande mîn.
‚Sît daß uns untriuwe âne hât getân A.1014
hie in disen landen des iuwern edelen man: