Dô gienc diu vrouwe Kriemhilt an ein zinnen stân, b.
dô sach si ûf dem velde rîten manegen man.
des vreut sich tougenlîchen daß wunderschœne wîp:
‚alrêrst sô wirt gerochen des küenen Sîvrides lîp,
‚Der mir sô mortlîchen ze tôde wart erslagen; b.
unz an mîn ende kan ich in nimmer mê verklagen.
ouwê der grôßen êre, die ich verloren hân;
eß gelac an vrouwen arme nie sô tugenthafter man.
‚Sîn vil grôße tugende macht mir herzeleit: b.
swenne ich dar an gedenke, als er von mir reit