ouch trouwe ich mînem heile, daß du maht selbe wol genesen.‘
Dô ließ er an die wâge sêle unde lîp. 2103
dô begunde weinen daß Etzelen wîp.
er sprach: ‚ich muoß iu leisten, als ich gelobt hân.
ouwê der mînen vriunde, die ich vil ungerne bestân.‘
Man sach in von dem künege vil trûreclîchen gân. 2104
dô vant er sîne recken vil nâhen bî im stân:
er sprach: ‚ir sult iuch wâfenen, alle mîne man:
die küenen Burgunden muoß ich leider bestân.‘
Si hießen balde springen, dâ man ir wâfen vant. 2105