Grillhofer. Möcht s'wohl a hizt no…
Dusterer (hat Grillhofer mit dem Ellbogen angestoßen). Grillhofer. Wonn net…
Wastl (indem er sich über den Tisch beugt und das Glas vor Dusterer nachfüllt). Wann d' mer noch amal 'n Bauern stupfst, kriegst a ein Deuter!
Liesel. "Und no geh zu", hat s' gsagt, "daß dir neamd fürkimmt, mach dein
Sach gscheit, leicht kost's no a Wartl, und dös Sein is dein!"—No was,
Bauer, mei Mahm kennt sich aus, hättst wohl ein schweren Stand, tat ich
nach ihrn Reden, aber so bin ich doch a bissel z'viel aufrichtig zun
Erbschleichen.
Dusterer. Dafür bin i a no da.
Liesel. Zum Erbschleichen?!
Dusterer (verblüfft). Was?—Ah na—na, dös net, mußt mi recht verstehn, Dirndl, i mein dafür, daß der Schwoger nöt sein Sach zwegn ein Wartl weggibt.
Wastl. Wo du schon so viel Warteln drum gredt hast!
Liesel. So? Der Schwager bist du? Schau, von dir hat mei Mahm a gredt; sagt s': "Nimm's net z' leicht, soll neuzeit a Duckmauser bei ihm aus und ein rennen."
Dusterer (immer mehr verlegen). Muß a recht a zwiders Weibsleut sein, dein Mahm—a recht a zwiders Weibsleut.