„S’ Good, Herr Gierschter! Heunt is zünfti!“

„Ja, guat seid’s beinander. An Herrn Pfarrer habt’s scho vertrieben. Wo kommt’s denn her?“

„Vo Hanau her. Gestern san ma verladen worn, und heunt fruah san ma auf Weilbach kemma. Da hamm ma an Abschiedstrunk g’halten, und nacha san ma auf Redlbach. Da hamm ma Bier ausg’spielt.

Nacha san ma auf Freidlhausen ummi, da hamm ma an etla Stehmaß trunken. Und nacha san mar auf Huglfing.“

„So? Da habt’s ja scho a schöne Roas g’macht! Da Herr Dokta hat verzählt, daß es in Huglfing so an Unfug trieben habt’s.“

„Wos? Da hat’s koan Unfug überhaupts net geben. Der Vitus hat selm a’gefangt.“

„Was für a Vitus? Da woaß i ja no gar nix.“

„No, der Schacherl Vitus. I hab mir denkt, Es habt’s es scho g’hört. Mir hamm in Huglfing drent a paar Maß trunk’n und da hab i zum G’spaß de Kellnerin g’fragt, ob sie sein Reiterschatz nicht sein mag. Da schreit der Vitus über’n Tisch rum: Mog net, Cenzl! Dos kunnt’st net damacha, alle Tag an Brat’n zahl’n! Wos? sog i. Ja, sagt er. Nacha hab i eam mit’n Sabel oana umig’haut.“

„So? Da hamm Sie jetzt Ihre Freud an der Jugend, Herr Gierster! Hat man schon eine solchene Roheit g’sehen?“