's dauret när e paar Aagnblick, war der Oskar ra.

Der Bruno tat, als säh ern gar net un zuppet an en Sträuchel rim. Der Oskar tat aa, als wär er ellä of der Walt un begucket sich racht agelangtlich e Knosp' vu en Rhabarber, die schie e Fünkel zu sahe war. s'logn, weß Gott, aa schwer of der Seel.

Ar gucket sich emol verstuhln im un tat ne Bruno dorch ener Bratterluck ewing beobachten. Ar wor recht grau gewurn, der Bruno! An Geschäft konnts net liegn, dos ging, daß bal net zu schaffen war, dos wußt der Oskar. Ob er epper sich esu über die Feindschaft gegramt hatt? »Ich möcht emol »Guten Tog!« nüberschreie« dacht er. Do höret er of emol, wie der Bruno ewing husten tat un an Zaun raa kam. Un – warsch dä wärklich wahr – der Bruno taten areden.

»Du«, saht er, »nischt für ungut, vu dir hoot sich e Tauber verflugn! Drinne stackt er in men Gartenhaus.« Der Oskar saht: »Dos ka net sei, ich haa schie lang kene Taubn mehr!« Der Bruno machet oder weter: »Guck dirn när emol aa, ich gelaab, er is sicher von dir!« Der Oskar benutzet gar ze garn de Gelagnhät, emol nüber zu komme, un kam. – –

Der Tauber, dan er do sog, dar war aus sein Schlog, dos mußt'r zugabn. Ar war oder gar net wild drüber, nä, er zögret ken Aagnblick un drücket sein alten Freind de Hand, uhne ewos ze sogn. Der Bruno war esu weech, daßn geleich e paar Wassertröpple aus de Aagn liefen un er mußt sei Taschentichl rausnahme. Do nahm ne oder der Oskar unern Arm un zugn fort: »Komm zu unern Weibern derhäm!« Un der Fritz saht noch: »Erscht will ich oder zon Goldschmied Merkel, e paar Ringele kaafen!« Und nu gings in Stormschritt fort.

Do kam gerod der Gung aus der »Grün Wies'« un bracht en Kasten Bier, weil er hatt dos Tischl gesahe, wie der Bruno heilen tat. Wie er oder sog, daß die gerod zesamme fortmacheten, schrier er ne noch aus volln Harzen noch: »Racht fruhe Feiertoog!«