Dr Tutengraber von Fichtendorf war e Maa, dar racht gut zu sen Amt passet. Wenns sei mußt, konnt'r e Gesicht machen, als wär 'r salber gestorbn un 's täten läd, daß'r hätt fort gemußt. 'r kannt doch aah alle Menschen in Dorf, un dodrüm tat'r aah en jeden e letztes Bett harrichten, wos racht für ne passen tat. Daß'n de Rühring net ze sehr von Groben abhalten sollt, hatt'r sich immer e Flaschel mietgenomme, aus dan 'r sich immer wieder frische Kräft saung tat. Ich gelaab, 'r war ener von dan Wening in ganzen Dorf, die werklich Ateel nahme, wenn emol jemand starben tat, net bluß ne Verdienst waang. Ja, 'r hiel en jeden schie bein Grobausschachten sei Leichenpredigt, oft schenner, wie's hinnerhar dr Pfarr machet. Wie 'r ne Richterschmied sei letzte Ruhstätt zeracht machet, do konnt mer hörn, wie 'r bei jeden Spatenstich reden tat. »Ja, mei Karl, nu is aah alle mit dir! Na, de hasts lang genung getriebn. Die zwölf Neigrosch, die de mer vir e Gahrer zahne in Doppelkopp ogenomme hast, hobn dr aah ken Segn gebracht. Oder stark warscht de, un gearbt hast de aah. Dauern tust de mich när, daß de ken Pfafferminz mehr trinken kaast.« Un dobei traten 's Wasser in de Aang un 'r mußt sich geleich en Schluck ausn Flaschel nahme.

Wie er mitn Straußvugellieb seiner Schwiegermutter sei Arbet krieget, do hiel er aah sen Spruch. »Na, Male, do drunten kast de niemand mehr schlacht machen. Do hörscht de aah net mehr, wenn dr Lieb emol ze spät eham kimmt. Ich war oder doch en halben Meter mehr ausschachten; sicher is sicher!«

Bei en Kinnergrob war 'r immer ganz wehmütig. »Sette klene Gräber sollts gar net gabn. Du guts, klens Blümele du! Bist noch gar net racht aufgeblüht un schie schmeißen mer dich wag!« Oder immer mußt'r sei Flaschel nahme, daß'n net ze weech wur.

Nu hatt'r emol e Grob gegrobn; 's war an en warme Nochmittig in Juni; un mei Tutengraber hot Appetit noch en klen Nickerts. 'r wollts oder aah niemand esu sahe lossen un leget sich korzerhand in dos frische Grob nei un machet sei Schlafel wag. Zon Ugelick werd doch kaum e halbe Stund drnooch dr Paster übern Gottsacker waggiehe. Dar blieb of emol traten und machet e Gesicht, als hätt'r an halln Tog Gespenster gesahe. Aus en Grobluch raus höret er e Raunzen un Stöhne, daß'n ganz angst wur, 'r machet sich oder hie, un do soog 'r de Beschering. 'r langet mitn Bä nonner un schrier: »Stehen Sie doch auf, dos gehört sich doch nicht!«

Do machet mei Tutengraber de Aang auf. Erscht gucket'r sich üm, wu 'r engtlich war; wie 'r oder ne Paster soog, do zug 'r e racht argerliche Flunsch: »Nu, wos soll dä sei?! 's hört sich doch alles auf, net emol in Grob hoot mer mehr Ruh!« Un dodermiet machet er sich aus'n Grob raus.


Dr Trinkspruch.