Segelschiff Charlotte

hier

stunn dor op. He schüttel den Kopp, sowat harr he noch nich beleeft[116]. Nu keemen de Matrosen ut den Roof[117] un bekeken de Bescheerung, beroken de Blomen un besnacken den Breef. „Markst Müs[118]?“ sä de een. „Ne, ober Rotten[119],“ sä de anner, „du, dat hett een Deern schreeben, kiek mol de Schrift an. Sull de Ol hier een Liebe hebben in Stood?“

„Wat is hier forn Volksversammlung von wegen Liebe.“ Dormit keem Odje ut de Kajüt rut. „Mokt de Winsch[120] klor!“

He kek de Blomen an, sä[121] ober keen Word, denn fot[122] he den Putt[123] an un broch em no de Kojüt dol. Dor sett he em op den Disch. As he an to rüken fung, worr he den Breef gewohr. „Herrn Kapitän Tees Senner“ lees he: du, Stürmann, de is nich for di, dor blief von weg! Odje besunn[124] sik een Ogenblick von wegen dat Geweten[125], denn mok he den Breef ober getrost open: he wuß to swor Bescheed, wo de herkeem. Un denn lees he.

„An meinen Freund!“

Dat is for mi, dach Odje, sowat ward den dreugen Tees Sanner keen Minsch schrieben! He lees wieder:

„Ich konnt’ den Blick nicht von dir wenden,

ich mußt’ dich anschaun immerdar!“