„So, so,“ sä de Stürmann un arger sik, dat he blot Stürmann weur.

„De Sook[101] hett bloß den Hoken, dat se keen Koptein kriegen kann,“ fung Hannes wedder an, „all de Kopteins, de hier mit jemehr Schep komt, sünd ümmer verheirot, un Schalotte, de bald jeden Dag dor op de Bank sitt, lurt[102] ümmer noch op een Koptein ohne Ring un verdreugt[103] dor woll so bi lütten bi.“

Dormit nehm Hannes sien Balken op un slep em no de Kai röber.

Odje ober fung dat Simuleern[104] an. Op een Koptein ohne Ring lur de rieke, scheune Froo dor un em nick se to. He kek no sien Hand: dor seet keen Ring op. Sull se em for den Koptein von dat Schipp hollen[105] un em dorum so tolachen? He kek nochmol röber: verdori, se lach wedder un wink sogor son bitten mit de Hand.

Junge, dat weur toveel for Odje Klütenmeyer. Wat Stürmann, wat Koptein, dach he, reep[106] gau: „Nu kiek doch mol, wat dor forn groten Fisch int Woter swemmt!“ — un as se olltosom öder de Reeling keken, do plier[107] he gau no Schalotte röber un lach un wink mit de Hand. Un se dank em mit Lachen.

Noher keemen poor annere Froonslüd an den Hoben[108] lang, de mit de Witfroo bekannt weurn. Se selten sik bi ehr[109] dol un snacken mit ehr, son unglücklich Gesicht se ok moken much. Un toletzt nehmen se ehr mit. Odje kek ehr no, as wennt een Afschied op ewig weur, un se dreih sik nochmol un nochmol no em um.

Obends no Fierobend sleug[110] Odje dat Hart doch son bitten, wenn he doran dach, dat se em for den Koptein hollen dä, ober he gung doch hen un koff sik een reinen Krogen un leet sik roseeren un de Hoor snieden.

De Nacht weur sternklor un scheun, blot een mol leep een Schatten öber dat Holt un de Lantüchte[111] von den Nachtwächter beschien de Wanten[112] von de Charlotte, denn weur wedder allens still.

Morgens stunn een Blomenstruß vor de Kojüt un twüschen de roten un blauen Blomen steek een rosa Breef. De Jung worr den Struß toerst gewohr, de so scheun in de Sünn stunn un von de Daudruppens blenkern[113] dä. He rok[114] mol an de Blomen rum mit sien smuttelige[115] Nees un sä: hm, hm, un denn trock he den Breef vorsichtig ut de Kornblomen rut un lees de Adreß.

Herrn Kapitän Tees Sanner