Tees Sanner kem mit sien Dreemastschuner „Charlotte“ mit een Lodung Holt von Sweden, un as he dorch den Nordostseeknol dorch weur, nehm he sik een Damper an un leet sik de Elw[55] rop bet no Brunshusen un de Swing rop bet no Stood slepen, wo he sien Balken un Breeder to löschen harr. As he sik oppen Kontor von den Holthändler mellen dä, geef de em een Breef ut Hamborg. Tees sien Froo schreef em, dat dat nu sowiet weur mit jemehr Deern[56], wenn he afkomen kunn, denn sull he man herreisen, denn wullen se Hochtied fiern. Dübel ok: Hochtied fiern, dat weur wat for Tees Sanner un bi de Hochtied von sien lütte Schalotte wull he öberhaupt un op jeden Fall mit bi sien: he öbergeef dorum Schipp un Kru[57] un Holt un dat Löschen an sien Stürmann Odje[58] Klütenmeyer un reis no Hamborg rop, as he sä, op dree Dog[59]. De Stürmann sä ober, he sull sik bi de Botterkoken[60] un bi den Grog man ornlich plegen un sull den Brand[61], wenn he een kriegen dä, wat jo doch licht moleurn[62] kunn, man geruhig utslopen un man gern acht Dog wegblieben: he wull mit dat Holt un mit de Lüd woll alleen klor warrn.

Un den annern Morgen Klock soß[63] kreg Odje Klütenmeyer, de Stürmann, sien Lüd vortüg[64], un de Lüd von Land keemen jem tor Hölp[65], un se löschen jemehr Lodung. Alltogau[66] gung dat jo nich: Odje sä, Schippsarbeit weur keen Hosenjagd un sweeten[67] kunn een genog unner de Lien[68], hier in uns Breetengroden[69] dä dat nich neutig[70], — ober dat gung doch. Son grot Schipp as den Dreemastschuner schienen de Stooders noch gornich sehn to hebben: wenigstens keemen nomiddags een ganz Deel Schoolkinner mit jemehrn Lehrer un Borgerslüd an un bekeken sik den lütten Schuner, as wennt de Potosi[71] weur. Unner de Bäum bitten achterto stunn[72] een Bank un dor sett sik halber Nomiddag een ol Fräulein oder Witfroo op dol[73] un bleef dor bet obends op sitten un kek ümmer stief no dat Schipp hen. Un wenn Odje Klütenmeyer mol opkek, denn mok se ümmer een seuten[74] Mund un nick em to. Odje kreg dat bald rut: Junge, sull dat Kieken un Nicken em gellen? He kek nochmol stief röber: woraftig, de Olsch[75] lach wedder un nick. Wat geiht di dat Wiefstück[76] an, dach he, ober he streek[77] doch all mol ober sien strubbeligen Bort un feuhl[78] mol no, of sien Slips ok noch sitten dä. Un he kunn dat Röberkieken ok nich loten. De Olsch harr woll ehr fiefunveertig[79] Johr oppen Puckel, kunnen ok söbenunveertig[80] sien, ober se harr noch goden Schick[81] un weur ok ganz god optokelt[82] un denn harr se jo een Og[83] op em smeeten[84], dat mok den besten Indruck op Odje, de all[85] seit dree Wochen keen anner Froo mehr sehn harr, as de dicke Olsch von een hollandsche Jalk[86], de ehr tweehunnert Pund weug[87] un em nich reizen kunn.

„Du, Hannes, wat is dat dor forn Froo op de Bank?“ freug[88] he toletzt, as he dat nich mehr uthollen kunn, een von de Arbeitslüd, dä ober ganz gliekgüllig[89], as wenn he blot mol een Word bi de Arbeit snacken[90] wull.

Hannes wisch sik den Sweet vorn Kopp weg un kek op. Denn lach he: „Dat is Schalotte.“

„Schalotte?“

„Jo, de heet jüst so as jon[91] Schipp. Dat is een Witfroo, hett een scheun[92] Hus buten[93] de Stadt mit Land un scheunen Gorn[94] un Geld hett se ok un verheiroten will se sik ok gern wedder, jo.“

Odje de Stürmann schul[95] gau nochmol innen Winkel von 45 Grod no de Bank röber. Mein Gott, de Froo harr doch allens, wat to een Froo geheurn[96] dä, meen he denn, of dor denn keen Rot[97] to weur, dat se noch wedder een Mann kriegen dä. Of se denn woll so krüsch[98] worden weur.

„Dat will ik nich seggen, dat se krüsch is,“ antwor Hannes, „ober erstmol is se bannig gebüldet, schrift sogor Gedichten un Geschichten for de Zeitung un all son Schiet[99] un denn hett se een Splien un drüttens will se bloß een Koptein ton Mann hebben. Ehr erst Mann is Stürmann west un se hett sik dat nu fast innen Kopp sett, dat se bloß noch een Koptein freen[100] kann.“