„Ne, Katten[136],“ sä de anner, „he will sik hier as Käppen opspelen, uns Stürmann, dor sall he sik ober fix bi innen Finger snieden.“
Eben no de Middagsstunn keem Charlotte G. richtig wedder an. Odje worr ganz rot, so rot, as en Jantje[137] warrn kann, as he seh, dat se all von wieten winken dä, ober he kunn doch nich anners, he muß wedder winken. De Matrosen harrn dat woll sehn un wenn Odje wegkek, denn steeken se een smeerigen Grientje[138] op.
„Markst Katten?“
„Ne, Hunnen[139], dor spinnt sik wat an, Mandus! Un weest du wat? De Olsch meent, Odje is de Käppen!“
„Sall ik mol röber loopen un ehr seggen, dat he bloß de Stürmann is?“
„Ne, du, lot em man erstmol ornlich anbieten[140], lot de Olsch man erstmol fein an Bord komen, denn verrot wi den ganzen Kuddelmuddel.“
„Junge, Junge, jo!“