Den ganzen Nomiddag gung dat mit drohtlose Telegrophie twüschen Odje un Schalotte, bald worr winkt un bald worr nickt un bald worr lacht.
Toletzt wink Schalotte so dull, dat Odje ganz schomvigolett[141] warrn dä, wiel ok Hannes all wat marken kunn. Do stunn he op un gung no de Bank hen un sä de Witfroo Goden Dag un bedank sik for de scheunen Blomen un dat herrliche Gedicht. He sä würklich herrlich. Un se snack so seut un hochdütsch mit em, as se man kunn, un Herr Kapitän vorn un Herr Kapitän achtern un Herr Kapitän in de Midd, so gung dat man ümmerto as bi son Pepermöhl[142] un ehr Odje ehr noch sien Nom seggt harr, do harr se em all ehr ganz Leben von der Wiege bis zur Bahre verklort[143] un em von ehr Eensomkeit dor buten de Stadt vertellt un as Odje wedder an Bord gung, do harr he ehr all versprooken, obends in de Schummeree[144] bi ehr to Beseuk[145] to komen.
Büst doch een slechten Kerl, Odje Klütenmeyer, sä he to sik sülm, leitst di as Koptein inloden un büst doch blot een Stürmann! Dat slok[146] he ober bald dol, fleut[147]: Pflücke die Rosen kühn, die dir am Wege blühn! — un kek von Bord wedder no sien Schalotte röber.
Obends no Fierobend mok he sik landfein, as wenn he een Hochtied mitmoken wull un boß[148] dor rum as unklok[149].
„Markst Hunnen?“ freug de een Jantje.
„Ne, Ossen[150],“ sä de anner un lach, „ik gläuf[151], he will Schalotte beseuken!“
Odje ober de stebel[152] los, koff sik unnerwegens een veddel[153] Pund Rosen un keem in de Schummeree bi Schalotte an. Dübel ok, wat wohn se dor fein innen Greunen[154], wat seh dat Hus fein ut un wat lach de Gorn! Schalotte keem em in de Meut[155], geef em beide Hannen un gung mit em in den Gorn rin, dor weur een Läuw[156] mit een Disch un een Bank un dor sett se sik mit em hen. Een lütte nüdliche Köksch[157] keem un hung twee Lanternen op un broch dat Obendbrot for jem.
„Itoljeensche Nacht,“ sä Odje un meen wunner, wat he seggt harr. Denn hau he erst mol ornlich in: son Eten[158] kreg he an Bord nich to sehn. Schalotte weur selig, dat se een Koptein bi sik harr. „Noch immer keinen Ring, mein Freund?“ freug se un ei[159] sien grote brune Hand ümmer wedder von frischen. „Ne,“ sä Odje: wat sull he ok wieder seggen? He muß ehr noher ober doch Geschichten von sien Seefohrt vertellen, un de he nich beleeft harr, de muß he sik utdenken. Un wenn dat so recht gefährlich weur, denn keem se so ganz dicht bi em ran un krop[160] meist mit de Nees in sien Rocktasch rin un sä: „Ich fürchte mich sonst so sehr, Teseus!“ „Teseus,“ sä Odje, „wer is dat denn?“ „Das sind Sie, Herr Kapitän! Ich weiß wohl aus meiner Zeitung, daß Sie Tees heißen, aber ik kann mir bei Tees nichts denken und habe Ihnen darum in meinen Gedanken einen antüken Namen gegeben: ‚Teseus.‘“
„Ik dank ok for de Ehr,“ sä Odje un leet sik de Pannkoken god smecken.
Noher drunken se Wien, de beiden, un as Odje ton Adjüstseggen[161] keem, do weurn de Lanternen utbrennt un in de Düsterheit kreg he Schalotte hol mi de Dübel um den Hals to foten un geef ehr een Seuten. Do kriesch se ober op as son Küken, dat pett worden is, un leep gau int Hus rin. Odje stunn noch twüschen de Stickbeern[162] un dach, dor hest du scheun wat mokt, do worr dat Fenster boben open mokt un Schalotte flüster: „Ich bin Ihnen böse, Herr Kapitän, aber morgen komme ich an Bord, dann sollen Sie Abbitte tun.“