Dat is jo een scheune Taß Tee, dach Odje, as he in sien Koje krupen[163] da, dat kann jo god warrn! Den annern Morgen weur he bannig gnatterig[164] un snauz an Bord rum as son Harm-mok-Larm.

„Markst Ossen?“ freug de een Jantje.

„Ne, ober Perd,“ sä de anner, „he hett woll een Poor Scheuh[165] kregen un will sien Wut nu an uns utloten.“

Nomiddag sä Odje ton Kock[166]: „Mok man een Taß Kaffe mehr, is meuglich, dat wie Beseuk kriegt!“

„Wi kriegt Beseuk? Wer kummt denn?“ freug de Kock.

„Een Bekannte von mi,“ sä de Stürmann kort un mok een Gesicht, as wenn he den ersten opfreeten[167] harr un bi den tweeten anfangen wull.

Un Schalotte keem! Ganz in Witt[168] keem se, mit een roten Sünnschirm boben den Kopp un danz as son Lustkutter op See.

De Stürmann kreg son Kopp.

„Markst Perd?“ freug de een Jantje.