„Wen? Schalotte? Du, de is all lang weg, ik heff ehr noch no de Bohn henbrocht, se wull erst mol veer Wochen in de Eensomkeit, sä se, bet de Snackeree[198] von de Lüd vorbi weur.“
„Un bet wi no See hen sünd,“ sä de Stürmann un nick mit den Kopp.
„Richtig,“ reep de Koptein, „di Swinnelmeier, sä se, wull se nich wedder vor Ogen sehn!“
„Swinnelmeier, weur dat erst letzt Word?“ freug Odje.
„Ne,“ sä Tees Sanner, „dat letzte Word is düt Gedicht hier, dat hett se noch gau innen Wortesool klor mokt. Dichten un riemeln kann de Froo as de Dübel. Heur to:
Letztes Wort.
Leb’ schlecht, sollt ich sagen,
ich sage: Leb’ wohl!
Fahr hin denn zum Meere,