ich fahr nach Tirol!
Se fohrt no den Horz hen, Stürmann, ober dor kunn se inne Gang[199] keen Riem op sinnen, sä se, dorum hett se Tirol schreeben. Kummt ok jo nich so genau op an, sä se, is jo bloß forn Stürmann, wennt forn Koptein weur, denn weur dat wat anners. Se wull dor noch een Vers to moken, ober do fleut de Tog un se muß moken, dat se man mitkeem. Wat seggt ji dorto?“
„Nix,“ sä de Stürmann.
„Feuhlt ji denn nu gorkeen Reue?“ frog de Koptein.
„Ne,“ sä de Stürmann, „mi freit, dat ik ehr jeden Obend een opdrückt heff.“
„Wat dat anbelangt, Stürmann,“ antwor de Koptein, „ik heff ok een Seuten von ehr kregen.“
„Dat is nich wohr!“
„Doch ist wohr. Se sä, se harr den falschen Tees Sanner so veel Seute geben, nu wull se ok eenmol mol den richtigen küssen. Se wull ok eenmol mol een Kopteinsseuten hebben. Un den hett se kregen, Stürmann, Junge, dat weur een Seuten.“
„Verdori,“ reep de Stürmann, „wenn dat wohr is, denn lot ehr man reisen, de ole Zippel de.“