„Schalotte heet se.“

„Och wat, Schalotten un Zippeln[200] heff ik noch nie uteenannerkennen kennt,“ sä Odje, denn kek he sien Koptein ernsthaftig an: „Von eenen verheiroten Mann, de bald Großvadder warrn will, harr ik sowat egentlich nich dacht.“

„Ik ok nich,“ lach Tees Sanner, „ober scheun weurt doch, Stürmann. Segg dor man bloß mien Froo nix von, wenn wi no Hus komt. Un nu lot uns man wedder Holt löschen.“

„Jo, jo,“ sä Odje un gung wedder an Deck. „De ole Zippel,“ brumm he in sik rin un spee öber de Reeling, gliek noher dä em dat ober leed un he kek no de leddige Bank unner de Bäum hen un flüster: „Schalotte!“

Un he wisch sik öber de Ogen un nehm dat Löschen wedder op den Kieker.

„Markst Elefanten?“ freug de een Jantje den annern.

„Ne, Müs,“ sä de anner, „ik gläuf, uns Stürmann is eben kielholt[201] worden.“

„Wat hefft ji dor ümmer to preestern[202]?“ schull[203] de Stürmann, „arbein, arbein, dat wi klor ward un ut düt verdreihte Lock rut komt! Hier kann een jo verrückt warrn!“