Blumen für den Kapitän

He kek de Blomen an, sä[121] ober keen Word, denn fot[122] he den Putt[123] an un broch em no de Kojüt dol. Dor sett he em op den Disch. As he an to rüken fung, worr he den Breef gewohr. „Herrn Kapitän Tees Senner“ lees he: du, Stürmann, de is nich for di, dor blief von weg! Odje besunn[124] sik een Ogenblick von wegen dat Geweten[125], denn mok he den Breef ober getrost open: he wuß to swor Bescheed, wo de herkeem. Un denn lees he.

„An meinen Freund!“

Dat is for mi, dach Odje, sowat ward den dreugen Tees Sanner keen Minsch schrieben! He lees wieder:

„Ich konnt’ den Blick nicht von dir wenden,

ich mußt’ dich anschaun immerdar!“

De hett würklich Poesie in de Knoken, dach Odje, un lees den Satz nochmol mit Smolt[126] un Andacht. Denn gungt wieder:

„Und schicke dir aus meinem Gärtchen

die schönsten Grüße wunderbar.“

As wenn Schiller dat schrieben harr, dach Odje un mok een klok Neeslock[127] op de Backbordsiet.