Junge, dat weur toveel for Odje Klütenmeyer. Wat Stürmann, wat Koptein, dach he, reep[106] gau: „Nu kiek doch mol, wat dor forn groten Fisch int Woter swemmt!“ — un as se olltosom öder de Reeling keken, do plier[107] he gau no Schalotte röber un lach un wink mit de Hand. Un se dank em mit Lachen.
Noher keemen poor annere Froonslüd an den Hoben[108] lang, de mit de Witfroo bekannt weurn. Se selten sik bi ehr[109] dol un snacken mit ehr, son unglücklich Gesicht se ok moken much. Un toletzt nehmen se ehr mit. Odje kek ehr no, as wennt een Afschied op ewig weur, un se dreih sik nochmol un nochmol no em um.
Obends no Fierobend sleug[110] Odje dat Hart doch son bitten, wenn he doran dach, dat se em for den Koptein hollen dä, ober he gung doch hen un koff sik een reinen Krogen un leet sik roseeren un de Hoor snieden.
De Nacht weur sternklor un scheun, blot een mol leep een Schatten öber dat Holt un de Lantüchte[111] von den Nachtwächter beschien de Wanten[112] von de Charlotte, denn weur wedder allens still.
Morgens stunn een Blomenstruß vor de Kojüt un twüschen de roten un blauen Blomen steek een rosa Breef. De Jung worr den Struß toerst gewohr, de so scheun in de Sünn stunn un von de Daudruppens blenkern[113] dä. He rok[114] mol an de Blomen rum mit sien smuttelige[115] Nees un sä: hm, hm, un denn trock he den Breef vorsichtig ut de Kornblomen rut un lees de Adreß.
Herrn Kapitän Tees Sanner
Segelschiff Charlotte
hier
stunn dor op. He schüttel den Kopp, sowat harr he noch nich beleeft[116]. Nu keemen de Matrosen ut den Roof[117] un bekeken de Bescheerung, beroken de Blomen un besnacken den Breef. „Markst Müs[118]?“ sä de een. „Ne, ober Rotten[119],“ sä de anner, „du, dat hett een Deern schreeben, kiek mol de Schrift an. Sull de Ol hier een Liebe hebben in Stood?“
„Wat is hier forn Volksversammlung von wegen Liebe.“ Dormit keem Odje ut de Kajüt rut. „Mokt de Winsch[120] klor!“