„ Stürmann, sölt nu erst de langen Stücken rut?“ freug de een Jantje.
„Jo, man to,“ sä Odje un weur de Fründlichkeit sülm, leet sogor for fief Groschen innen Buddel[182] holen un spendeer een Pund Kasbeern[183].
„Prost!“ reep de een Jantje, „prost Stürmann, dorfor seggt wi gern mol een halbe Stunn Koptein.“
„Wat sünd ji dor op komen?“ freug Odje.
„Na, as wi sehn dän, dat de Dame Se for den Koptein hollen dä, do droffen[184] wi Se doch nich in Verlegenheit bringen, Stürmann! Hamborger Jungens möt sik doch helpen!“
„Dat is recht, Jungens,“ sä Odje un reef[185] sik de Hannen. Un obends mok he sik wedder landfein un stebel wedder no sien Schalotte rut. Dütmol dreep he dor grote Sellschopp an: Schalotte harr all ehr Fründinnen inlodt un stell em vor as den Koptein „von dat grote Dreemastschiff, dat in unsen Hoben liggt“. Minsch, dach de Stürmann, weurst hier man erst wedder rut, ober dat holp em nix, he muß vertellen un snacken un Schalotte seet ümmer so dicht bi em, dat jedereen sehn muß: de beiden heurn tosomen. Dat weur een beusen Törn for Odje un as he wedder an Bord gung, dach he: wenn bloß dat Holt erst rut weur, dat wi wedder no See hen keemen.
Den annern Dag besoch Schalotte em mit dree Fründinnen an Bord. De Matrosen wullen sik dotlachen un reepen eenen Herr Koptein no den annern öbert Deck. Obends nehm Schalotte em mit in de Stadt rin, wo Konzert weur, un stell em de Honorotschoren von Stood[186] vor. As Odje ehr noher an de Husdör wedder aflebern[187] dä, sä se, as he ehr wedder een Seuten geben wull: se wull em gewiß nich drängen, ober von wegen ehr Fründinnen un von wegen de Lüd weur dat doch woll beter, wenn he sik bald erklären dä, ober se wull em nich drängeln.
Junge, Junge, nu weurt so wiet, nu seet de Stürmann Odje Klütenmeyer fast. He sull sik erklären, dat heet, he sull sik mit Schalotte verloben! Minsch, wat mok ik bloß, dach he, as he an Bord sleek, wat kom ik von de leege Wall[188] wedder af?
In de Kojüt stunn Tees Sanner, de Koptein, un trock grod de Unnerbüx ut: he wull tor Klapp[189] gohn.
„Hallo, Stürmann, wat geiht uns dat?“ reep he.