„Wat, Koptein, ji sünd all wedder hier?“ freug Odje.
„Jo, dat fule Leben dor in Hamborg is mi öber worden,“ sä Tees Sanner. „Allens in Trümm?“
„Jo, allens all right[190], Käppen!“
„Stürmann, ji seggt dat mit een Gesicht, as wenn jo dat Potent[191] nohmen weur. Dor is wat nich in Ornung, gläuf[192] ik.“
„Doch, Koptein, is allens in Ornung,“ antwor Odje.
„Ne, ne, is nich wohr,“ reep de Koptein, „un ik will weten, wat dor los is.“
To weten kriegt he dat morgen jo doch, dach Odje, sallst em man leber nu all vertellen.
Un he schroof[193] de Lamp dol un vertell de Geschichte von Schalotte. Erst lach Tees, wat he man kunn, toletzt sä he ober: „Is doch een beusen Streich, Stürmann. Wat hefft ji forn Entschuldigung dorfor?“
„De Liebe,“ sä de Stürmann.
„Och wat, Liebe,“ lach de Koptein, „wat sall dor nu von warrn?“