„Dat wet ik nich.“
„Un wenn se morgen nomiddag hier mit söben von ehr Fründinnen ankomen deit?“
„Dat wet ik nich.“
„Jä, dat wet ik nich, heet dat nu, wat, Stürmann? Ji harrn den ganzen Heunerkrom man noloten sullt.“
„Ik harr Schalotte man to leew,“ sä Odje un kek deepsinnig in de Lamp rin.
„Dat beste is, ji goht morgen hen un seggt ehr, dat ji keen Koptein sünd, un frogt ehr, of se jo as Stürmann hebben will.“
„Ne, dat do ik nich, Koptein, leber lop ik von Bord,“ sä Odje.
„Na, denn wöllt wi uns de Sook erst mol besloopen,“ sä de Koptein un puß em de Lamp vor de Nees ut.
Den annern Morgen, as se Kaffe drunken, mok Odje noch son Gesicht as een Putt vull Müs, dat den Koptein dat duern dä. He sä: „Ich much dien seute Schalotte ok woll mol sehn, Odje Klütenmeyer: wat meent ji, Stürmann, wenn ik mi mol rutpett un mit ehr snacken do: vullicht dat ik den Krom denn wedder in de Reeg[194] krieg. Oder wöllt ji mit?“
„Ne, Koptein, goht man erstmol alleen hen,“ sä Odje un gung no de Luk hen.