As Tees Sanner gegen Middag wedder keem, sä he keen Word to sien Stürmann, gung still an em vorbi un pett sik no de Kojüt rin. Dor sett he sik dol un lur, dat Odje komen sull.
Odje keem ok bald an.
„Na, Koptein, wat ist worden?“
„Slechten Kerl sünd ji doch, Stürmann, slechten Kerl. Son mooi[195] Wief so to bedreegen! Wat is dat noch forn feine Froo, de Schalotte, un wat hett se forn fein Hus! Un wat forn Gorn! Dor heff ik mit ehr in seten, eenfach herrlich, kann ik di seggen.“
„Ik ok,“ sä de Stürmann, de ganz lütt worden weur. „Will se mi nu noch hebben, Koptein?“
„Ne, ober de Ogen will se di utkratzen. Odje Klütenmeyer,“ reep de Koptein, „se bedankt sik for de Ehr, Froo Klütenmeyer to warrn!“
„Will se würklich nix mehr von mi weten?“
„Ne, den Koptein Tees Sanner, den harr se leew hatt, sä se, ober mit den Stürmann Odje Klütenmeyer wull se nix mehr to kriegen hebben. All ehr Gedichten, de se for di trechtschostert[196] hett, Odje, son Hümpel[197], hett se vor mien Ogen verbrennt. Hier werfe ich die Gluten in die Gluten, reep se, hest du een Ohnung, wat se dormit seggen wullt hett?“
„Se hett mi nich mehr leew,“ sä Odje, „vullicht hett se mi öberhaupt nich leew hatt. Droff ik ehr nochmol beseuken, Koptein?“
„Wen? Schalotte? Du, de is all lang weg, ik heff ehr noch no de Bohn henbrocht, se wull erst mol veer Wochen in de Eensomkeit, sä se, bet de Snackeree[198] von de Lüd vorbi weur.“