„Un bet wi no See hen sünd,“ sä de Stürmann un nick mit den Kopp.
„Richtig,“ reep de Koptein, „di Swinnelmeier, sä se, wull se nich wedder vor Ogen sehn!“
„Swinnelmeier, weur dat erst letzt Word?“ freug Odje.
„Ne,“ sä Tees Sanner, „dat letzte Word is düt Gedicht hier, dat hett se noch gau innen Wortesool klor mokt. Dichten un riemeln kann de Froo as de Dübel. Heur to:
Letztes Wort.
Leb’ schlecht, sollt ich sagen,
ich sage: Leb’ wohl!
Fahr hin denn zum Meere,
ich fahr nach Tirol!
Se fohrt no den Horz hen, Stürmann, ober dor kunn se inne Gang[199] keen Riem op sinnen, sä se, dorum hett se Tirol schreeben. Kummt ok jo nich so genau op an, sä se, is jo bloß forn Stürmann, wennt forn Koptein weur, denn weur dat wat anners. Se wull dor noch een Vers to moken, ober do fleut de Tog un se muß moken, dat se man mitkeem. Wat seggt ji dorto?“