„Nix,“ sä de Stürmann.
„Feuhlt ji denn nu gorkeen Reue?“ frog de Koptein.
„Ne,“ sä de Stürmann, „mi freit, dat ik ehr jeden Obend een opdrückt heff.“
„Wat dat anbelangt, Stürmann,“ antwor de Koptein, „ik heff ok een Seuten von ehr kregen.“
„Dat is nich wohr!“
„Doch ist wohr. Se sä, se harr den falschen Tees Sanner so veel Seute geben, nu wull se ok eenmol mol den richtigen küssen. Se wull ok eenmol mol een Kopteinsseuten hebben. Un den hett se kregen, Stürmann, Junge, dat weur een Seuten.“
„Verdori,“ reep de Stürmann, „wenn dat wohr is, denn lot ehr man reisen, de ole Zippel de.“
„Schalotte heet se.“
„Och wat, Schalotten un Zippeln[200] heff ik noch nie uteenannerkennen kennt,“ sä Odje, denn kek he sien Koptein ernsthaftig an: „Von eenen verheiroten Mann, de bald Großvadder warrn will, harr ik sowat egentlich nich dacht.“
„Ik ok nich,“ lach Tees Sanner, „ober scheun weurt doch, Stürmann. Segg dor man bloß mien Froo nix von, wenn wi no Hus komt. Un nu lot uns man wedder Holt löschen.“