»Je, un nu is dat de Frag', wekker von de dre die annern öwer is.«
»Je, dat seg du man noch mal.«
»Weitst wat? Ick glöw, sei wählen Hagenström.«
»Je, du Klaukscheeter … Red' du un de Düwel.«
Dann speit er seinen Tabak vor sich nieder, denn das Gedränge erlaubt ihm nicht, ihn im Bogen von sich zu geben, zieht mit beiden Händen die Hosen höher unter den Leibriemen hinauf und fährt fort: »Hagenström, dat's so'n Freßsack, un krigt nich mal Luft durch die Näs, so fett is hei all … Nee, wo min Herr Kurz dat nu wedder nich warden daut, nu bün ick vör Buddenbrook. Dat's 'n fixen Kierl …«
»Je, dat segst du wull; öäwer Hagenström is all veel rieker …«
»Doar kömmp es nich auf an. Dat steiht nich in Frag'.«
»Un denn is Buddenbrook ook ümmer so höllschen fien mit sin Manschetten un sin sieden Krawatt un sin pielen Snurrboart … Hest em gehen seihn? Hei huppt ümmer so'n beeten as 'n Vagel …«
»Je, du Dömelklaas, doarvon is nich de Red'.«
»Hei het je woll 'ne Swester, die von twe Männern wedder aff kamen is?«