39. Un gung hen, en beten darvun, full dal up Sin Gesicht un bä un sprok: Min Vader, is dat möglich, so gah düsse Kelch vun Mi; doch nich as Ik will, sonnern as Du wullt. Luk. [22, 41.]
40. Un He keem to Sin Jüngers un funn se inslapen un sprok to Petrus: Künnt ji denn nich en Stunn mit Mi waken?
41. Wakt un bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallen doht. De Geist is willig, awer dat Fleesch is swack. Mark. [14, 38.]
42. Ton annern Mal gung He wedder hen, bä un sprok: Min Vader, is dat nich möglich, dat düsse Kelch vun Mi gah, Ik drink em denn; so gescheh Din Will.
43. Un He keem un funn se noch eenmal slapen, un ehr Ogen weern vull vun Slap.
44. Un He leet se un gung noch eenmal hen un bä ton drütten Mal un sprok desülvigen Wör’.
45. Do keem He to Sin Jüngers un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Seht, de Stunn is hier, dat de Minschensöhn in de Sünners ehr Hann öwergeven ward. Mark. [14, 41.]
46. Staht up, lat uns gahn, he is dar, de Mi verraden deiht.
47. Un as He noch reden dä, süh, do keem Judas, een vun de Twölf, un mit em en grote Schaar mit Swerdten un mit Stangen, vun de Hohenpresters un de Öllsten vun dat Volk. Mark. [14, 43.] Luk. [22, 47.]
48. Un de Verräder harr se en Teken geven un seggt: Weken ik küssen warr, de is dat, den griept.