14. Un He reep to Sik dat ganze Volk, un sprok to se: Hört Mi all to un verstaht dat. Matth. [15, 10.]
15. Dar is nicks buten den Minsch, dat em gemeen maken kunn, wenn dat in em geiht, sonnern wat vun em utgeiht, dat is dat, wat den Minsch gemeen makt.
16. Hett jemand Ohrn to hörn, de hör to! Matth. [11, 15.] Mark. [13, 9.]
17. Un as He vun dat Volk in dat Hus keem, frogen Em Sin Jüngers um düt Glieknis. Mark. [15, 15.]
18. Un He sprok to se: Sünd ji denn ok so unverstännig? Verstaht ji noch nich, dat Allns, wat buten is un in den Minsch geiht, dat kann em nich gemeen maken?
19. Denn dat geiht nich in sin Hart, sonnern in den Buk, un geiht ut dörch den natürlichen Gang, de alle Spiesen utfegt.
20. Un He sprok: Wat ut den Minsch geiht, dat makt den Minsch gemeen;
21. Denn vun binnen, ut den Minsch sin Hart, gaht rut böse Gedanken, Ehebreken, Horerie, Mord,
22. Spitzboverie, Giez, Bosheit, Falschheit, Untucht, Afgünstigkeit, Gotteslästerung, Hoffahrt, Unvernunft.
23. All düsse bösen Saken gaht vun binnen rut, un makt den Minsch gemeen.