34. Un seeg up na den Himmel, süfz un sprok to em: Hephata! dat is: doh di apen! Joh. [11, 41.]
35. Un alsbald dän sik sin Ohrn up, un dat Band vun sin Tung war los, un he sprok recht.
36. Un He verbo se, se schulln dat Nüms seggen. Awer je mehr He dat verbeeden dä, desto mehr bredten se dat ut.
37. Un verwunnerten sik öwer de Maten, un sproken: He hett dat Allns wol makt; de Doven makt He hörn, un de Stummen spreken. 1. Mos. 1, 31.
Dat 8. Kapitel.
1. To de Tied, as veel Volk dar weer, un harrn nicks to eten, reep JEsus Sin Jüngers to Sik, un sprok to se:
2. Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu dree Dag’ bi Mi bleven, un hebbt nicks to eten.
3. Un wenn Ik se hungrig vun Mi to Hus gahn leet, warn se up den Weg versmachten. Denn weke weern vun wieden kamen.
4. Sin Jüngers antworten Em: Wo nehmt wi hier Brod her in de Wüstenie, dat wi se satt makt?