5. Un Petrus antworte un sprok to JEsus: Rabbi, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een un Elias een.
6. He wuß awer nich, wat he reden dä, denn se weern ganz verbiestert.
7. Un dar keem en Wolk, de öwerschatt se. Un en Stimm schall ut de Wolk, un sprok: Düt is Min leeven Söhn, den schüllt ji hörn! Matth. [3, 17.]
8. Un bald darna seegen se um sik, un seegen Nüms mehr as alleen JEsus bi se.
9. As se awer den Barg dal gungen, verbo JEsus se, dat se Nüms seggen schulln, wat se sehn harrn, bet de Minschensöhn wedder upstahn weer vun de Doden.
10. Un se beheeln dat Wort bi sik, un befrogen sik unner enanner: Wat is doch dat Upstahn vun de Doden?
11. Un se frogen Em, un sproken: Seggt doch de Schriftgelehrten, dat Elias vörher kamen mutt?
12. He antworte awer, un sprok to se: Elias schall ja vörher kamen, un Allns wedder torecht bringen; darto de Minschensöhn schall veel lieden, un veracht warrn, as dar schreven steiht.
13. Awer Ik segg ju: Elias is kamen, un se hebbt an em dahn, wat se wulln, gliek as vun em schreven steiht. Matth. [11, 14.]
14. Un He keem to Sin Jüngers, un seeg veel Volk um se, un Schriftgelehrte, de sik mit se befragen dän.