25. As nu JEsus sehn dä, dat dat Volk toleep, bedroh He den unreinen Geist, un sprok to em: Du spraklose un dove Geist, Ik befehl di, dat du vun em utfahrst, un fahrst vun nu an nich mehr in em.
26. Do schreeg he, un reet em heel, un fahr ut. Un he war as weer he dod, dat ok veele sän: He is dod.
27. JEsus awer greep em bi de Hand un rich em up, un he stunn up.
28. Un as He to Hus keem, frogen Em Sin Jüngers alleen: Worum kunnen wi em nich utdrieven? Matth. [17, 19.]
29. Un He sprok: Düsse Art kann up keen Wies anners utfahrn, as dörch Beden un Fasten.
30. Un se gungen vun dar weg un gungen dörch Galiläa, un He wull nich, dat dat Jemand weten schull.
31. He lehr awer Sin Jüngers, un sprok to se: De Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann, un se ward Em dod maken; un wenn He dod makt is, so ward He an den drütten Dag upstahn. Matth. [17, 22.]
32. Awer se verstunnen dat Wort nich, un fürchten sik, Em to fragen.
33. Un He keem na Kapernaum. Un as He to Hus weer, frog He se: Wat harrn ji mit enanner up den Weg?
34. Se awer swegen still; denn se harrn mit enanner up den Weg streden, wer de grötste weer. Matth. [18, 1.] Luk. [9, 46.]