Dat 11. Kapitel.
1. Un as se neeg bi Jerusalem keemen, na Bethphage un Bethanien, an den Ölbarg, schick He twee vun Sin Jüngers, Matth. [21, 1.] Luk. [19, 29.] Joh. [12, 12.]
2. Un sprok to se: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un gliek, wenn ji rin kamt, ward ji finnen en Fahlen anbunnen, up dat noch keen Minsch seten hett. Löst dat af un bringt dat her.
3. Un wenn jemand to ju seggen ward: Warum doht ji dat? so sprekt: De HErr brukt dat. So ward He dat bald herschicken.
4. Se gungen hen, un funnen dat Fahlen anbunnen bi de Döhr, buten up de Wegscheed, un lösten dat af.
5. Un weke, de dar stunnen, sproken to se: Wat makt ji, dat ji dat Fahlen losmakt?
6. Se sän awer to se, as se JEsus gebaden harr; un de leten dat to.
7. Un se brochen dat Fahlen to JEsus, un län ehr Kleder darup, un He sett Sik darup. Joh. [12, 14.]
8. Veele awer bredten ehr Kleder up den Weg, weke hauen Telgen vun de Böm, un streuten se up den Weg.
9. Un de vöran gungen, un de nafolgten, schregen un sproken: Hosianna, gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen! Joh. [12, 13.]