30. Johannes sin Döp, weer se vun den Himmel, oder vun Minschen? Antwort Mi!
31. Un se dachen bi sik sülvst, un sproken: Seggt wi, se weer vun den Himmel, so ward He seggen: Warum hebbt ji em denn nich glovt? Luk. [7, 30.]
32. Seggt wi awer, se weer vun Minschen, so fürcht wi uns vör dat Volk. Denn se gloven all, dat Johannes en rechte Prophet weer.
33. Un se antworten un sproken to JEsus: Wi weet dat nich. Un JEsus antworte, un sprok to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik so wat doh.
Dat 12. Kapitel.
1. Un He fung an, to se dörch Glieknisse to reden: En Minsch plant en Wienbarg, un trock dar en Tun rum, un grav en Wienpress’, un bu’ en Thorn, un dä em ut an de Wiengarners, un trock öwer Land. Ps. [80, 9.] Jes. 5, 1. Matth. [21, 33.]
2. Un schick en Knecht hen, as de Tied keem, to de Wiengarners, dat he vun de Wiengarners neem vun de Wiendruven.
3. Se neemen em awer, un slogen em, un leten em lerrig vun sik.
4. Awermals schick he to se en annern Knecht; densülven smeten se an den Kopp mit Steen, un leten em mit Schimp vun sik.
5. Awermals schick he en annern; densülven maken se dod: un veele annere, weke slogen se, weke maken se dod.