26. Awer dat se wedder upstahn ward vun de Doden, hebbt ji dat nich les’t in dat Bok Moses, as GOtt bi den Busch to em sä, un sprok: »Ik bün Abraham sin GOtt, Isaak sin GOtt, un Jakob sin GOtt?« 2. Mos. 3, 6.
27. GOtt is awer nich de Doden ehr GOtt, sonnern de Lebendigen ehr GOtt. Darum sünd ji heel in Biesternis.
28. Un een vun de Schriftgelehrten, de se tohört harr, as se sik mit enanner befrogen, trä to Em, un seeg, dat He se fien antwort harr, un frog Em: Wat för een is dat vörnehmste Gebot vör alle? Matth. [22, 35.] Luk. [10, 25.]
29. JEsus awer antworte em: Dat vörnehmste Gebot vör alle Gebote is dat: Hör, Israel, de HErr, uns’ GOtt, is en eenigen GOtt; 5. Mos. 6, 4. 5.
30. Un du schast GOtt, din HErrn, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun ganzen Gemöth, un vun all din Kräfte. Dat is dat vörnehmste Gebot. Matth. [22, 37.] Luk. [10, 27.]
31. Un dat anner is em liek: Du schast din Neegsten leef hebben as di sülvst. Dar is keen anner gröter Gebot as düsse. 3. Mos. 19, 18. Matth. [22, 39.] Joh. [13, 34.] [15, 12.] [17.] Röm. [13, 9.] Gal. [5, 6.] [14.] Mark. [6, 2.] Eph. [5, 2.] 1. Thess. [4, 9.]
32. Un de Schriftgelehrte sprok to Em: Meister, Du hest wahrlich recht redt; denn dar is Een GOtt, un is keen anner as He. 5. Mos. 4, 35. 6, 4. Jes. 45, 6.
33. Un densülven leef hebben vun ganzen Harten, vun ganzen Gemöth, vun ganze Seel, un vun allen Kräften, un sin Neegsten leeven as sik sülvst, dat is mehr as Brandopfer un alle Opfer.
34. As JEsus awer seeg, dat he vernünftig antworten dä, sprok He to em: Du büst nich wiet af vun GOtt Sin Riek. Un dar dorf Em Nüms wieder fragen.
35. Un JEsus antworte un sprok, as He lehr in den Tempel: Wa seggt de Schriftgelehrten, Christus is David sin Söhn? Matth. [22, 42.] Luk. [20, 40.]