13. He sprok to se: Föddert nich mehr, as fastsett is. Matth. [21, 31.]

14. Do frogen em ok de Kriegslüd, un sproken: Wat schüllt wi denn dohn? Un he sprok to se: Doht Nüms Gewalt un Unrecht, un lat ju begnögen mit ju Löhnung. 3. Mos. 19, 13.

15. As awer dat Volk in den Irrdom weer, un dachen alle in ehrn Harten vun Johannes, ob he vellicht Christus weer,

16. Antworte Johannes un sprok to alle: Ik döp ju mit Water. Dar kummt awer en Starken na mi, den ik nich nog bün, dat ik de Reems vun Sin Schoh uplösen doh. De ward ju mit den hilligen GEist un mit Füer döpen. Matth. [3, 11.]

17. In Den Sin Hand is de Wörpschüffel, un He ward Sin Döschdeel fegen, un ward den Weeten in Sin Schün sammeln, un dat Kaff ward He mit ewig Füer verbrennen.

18. Un veel anners mehr vermahn un verkünnig he dat Volk.

19. Herodes awer, de Veerfürst, as he vun em straft war, wegen Herodias, sin Broder sin Fru, un wegen all dat Böse, dat Herodes dohn dä; Mark. [6, 17.]

20. Um dat Allns lä he Johannes gefangen. Matth. [11, 2.]

21. Un dat begev sik, as sik all dat Volk döpen leet, un JEsus ok döfft weer un beden dä, dat de Himmel sik updä; Matth. [3, 16.] Mark. [1, 10.] Joh. [1, 32.]

22. Un de hillige GEist fahr hendal in liefliche Gestalt up Em, as en Duv; un en Stimm keem ut den Himmel, de sprok: Du büst Min leve Söhn, an den Ik en Wolgefalln hef.