9. Un Ik segg ju ok: Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn. Matth. [7, 7.] Mark. [11, 24.] Joh. [16, 23.] [24.]
10. Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt, un wer dar ankloppt, den ward updahn.
11. Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht? Matth. [7, 9.]
12. Oder wenn he um en Ei bedt, de em en Skorpion darför beeden deiht?
13. Wenn denn ji, de ji bös sünd, künnt ju Kinner gude Gaven geven, wa veel mehr ward de Vader in den Himmel den hilligen GEist geven de, de Em bedt.
14. Un He drev en Düvel ut, de weer stumm. Un dat gescheeg, as de Düvel utfahrn dä, do sprok de Stumme. Un dat Volk verwunner sik. Matth. [12, 22.]
15. Weke awer mank se sproken: He drift de Düvels ut dörch Beelzebub, den Böwersten vun de Düvels. Matth. [12, 24.]
16. De annern awer versöchten Em, un begehrten en Teken vun Em vun den Himmel. Matth. [12, 40.]
17. He awer vernehm ehr Gedanken un sprok to se: En jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüst, un een Hus fallt öwer dat anner.
18. Is denn de Satanas ok mit sik sülvst uneens, woans will sin Riek bestahn? Denn ji seggt, Ik driev de Düvels ut dörch Beelzebub.