32. West nich bang, du lütte Herde; denn dat is ju Vader Sin Wolgefalln, ju dat Riek to geven. Luk. [22, 29.] Matth. [11, 26.]
33. Verkopt, wat ji hebbt, un gevt Almosen. Makt ju Säcke, de nich old ward, en Schatz, de nümmer afnimmt in den Himmel, dar keen Deef tokummt, un den keen Motten fret. Luk. [18, 20.]
34. Denn wo ju Schatz is, dar ward ju Hart ok wesen.
35. Lat ju Lenden umgürt wesen un ju Lichter brenn’; Jer. 1, 17. 1. Pet. [1, 13.] Matth. [25, 1.]
36. Un west gliek de Minschen, de up ehrn HErrn tövt, wenn He upbreken ward vun de Hochtied, up dat, wenn He kummt, un ankloppt, se Em bald upmakt.
37. Selig sünd de Knechts, de de HErr, wenn He kummt, waken findt. Wahrlich, Ik segg ju: He ward sik upschörten, un ward se to Disch setten, un vör se gahn un se deen. Joh. [13, 4.]
38. Un wenn He kummt in de tweete Wacht, un in de drütte Wacht, un ward dat also finn; selig sünd düsse Knechten.
39. Dat schüllt ji awer weten, wenn en Husherr wüß, to weke Stunn de Deef kamen dä, so wak he, un leet nich in sin Hus breken. 1. Thess. [5, 2.]
40. Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to de Stunn, dar ji dat nich meent. Matth. [24, 44.]
41. Petrus awer sprok to Em: HErr, seggst Du düt Glieknis to uns oder ok to alle?