66. Un as dat Dag war, versammelten sik de Öllsten vun dat Volk, de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un föhrn Em rut vör ehrn Rath, Matth. [27, 1.] Mark. [15, 1.]
67. Un sproken: Büst Du Christus? Segg uns dat. He sprok awer to se: Segg Ik ju dat, so glövt ji dat nich; Matth. [26, 63.]
68. Frag Ik awer, so antwort ji nich, un lat Mi doch nich los.
69. Darum vun nu an ward de Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun GOtt Sin Kraft. Matth. [24, 30.] [26, 64.] Mark. [14, 62.]
70. Do sproken se all: Büst Du denn GOtt Sin Söhn? He sprok to se: Ji seggt dat, denn Ik bün dat.
71. Se awer sproken: Wat brukt wi wieder för Tügnis? Wi hebbt dat sülvst hört ut Sin Mund.
Dat 23. Kapitel.
1. Un de ganze Hupen stunn up, un föhrn Em vör Pilatus. Matth. [27, 2.]
2. Un fungen an, Em to verklagen, un sproken: Düssen finnt wi, dat He dat Volk afwendt, un verbeedt, den Kaiser Zins to geven, un sprickt, He is Christus, en König.
3. Pilatus awer frog Em, un sprok: Büst Du de Juden ehr König? He antworte em, un sprok: Du seggst dat. Matth. [27, 11.] Mark. [15, 2.]