23. Awer se leegen em an mit grot Geschrig, un verlangden, dat He krüzigt war. Un dat Geschrig vun se un de Hohenpresters neem öwerhand. Joh. [19, 12.]
24. Pilatus awer urdeel, dat ehr Bitt geschehn dä;
25. Un leet den los, de wegen Uprohr un Mord in dat Gefängnis smeeten weer, um den se beden dän, awer JEsus öwergeev he ehrn Willen. Matth. [27, 26.]
26. Un as se Em henföhrn dän, grepen se een, Simon vun Kyrene, de keem vun dat Feld; un se lä’n dat Krüz up em, dat he dat JEsus nadregen dä. Matth. [27, 32.] Mark. [15, 21.]
27. Dar folg Em awer na en grote Hupen Volk un Fruens, de klagten un beweenten Em.
28. JEsus awer dreih sik um to se, un sprok: Ji Döchter vun Jerusalem, weent nich öwer Mi, sonnern weent öwer ju sülvst, un öwer ju Kinner.
29. Denn süh, de Tied ward kamen, wo man seggen ward: Selig sünd de Unfruchtbaren, un de Liev, de nich gebaren hebbt, un de Böst, de nich sögt hebbt. Matth. [24, 19.]
30. Denn ward se anfangen to seggen to de Bargen: Fallt öwer uns! un to de Hügel: Bedeckt uns! Jes. 2, 19. Hes. 10, 8. Offenb. [6, 16.] Luk. [9, 6.]
31. Denn wenn man dat deiht mit dat gröne Holt, wat will mit dat dröge warrn? Jer. 25, 29. 1. Pet. [4, 17.]
32. Dar warn awer ok henföhrt twee anner Öweldäders, dat se mit Em afdahn warn. Jes. 53, 12. Joh. [19, 18.]