43. Awer na twee Dag’ trock He ut vun dar, un trock na Galiläa. Matth. [4, 12.]
44. Denn He Sülbn, JEsus, tüg, dat en Prophet bi em to Hus nicks gellen deiht. Matth. [13, 57.] Mark. [6, 4.]
45. As He nu na Galiläa keem, neemen Em de Galiläer up, de sehn harrn Allns, wat He to Jerusalem up dat Fest dahn harr. Denn se weern ok to dat Fest kamen.
46. Un JEsus keem awermals na Kana in Galiläa, wo He dat Water to Wien makt harr.
47. Un dar weer en Königschen, den sin Söhn leeg krank to Kapernaum. Düsse hör, dat JEsus keem ut Judäa na Galiläa, un gung hen to Em, un be’ Em, dat He hendal keem, un hölp sin Söhn; denn he weer dodkrank.
48. Un JEsus sprok to em: Wenn ji nich Teken un Wunner seht, so glövt ji nich. 1. Cor. [1, 22.]
49. De Königsche sprok to Em: HErr, kumm hendal, bevör min Kind starven deiht.
50. JEsus sprickt to Em: Gah hen, din Söhn levt. De Minsch glöv dat Wort, dat JEsus to em seggen dä, un gung hen. 1. Kön. 17, 23.
51. Un as he hendal gung, keemen em sin Knechts in de Möt, verkünnigten em, un sproken: Din Kind levt.
52. Do forscht he vun se de Stunn, in weke dat beter mit em warn weer. Un se sproken to em: Güstern um de sövente Stunn verleet dat Fewer em.