10. JEsus awer sprok: Makt, dat sik dat Volk lagern deiht. Dar weer awer veel Gras an den Ort. Do lagerten sik bi fief dusend Mann. Matth. [14, 19.]
11. JEsus awer neem de Bröd, dankte, un geev se de Jüngers, de Jüngers awer de, de sik lagert harrn; des glieken ok vun de Fisch, so veel as se wulln.
12. As se awer satt weern, sprok He to Sin Jüngers: Sammelt de öwrigen Kröm, dat nicks umkamen deiht. Mark. [8, 8.]
13. Do sammelten se, un makten twölf Körv vull mit Kröm vun de fief Gastenbröd, de öwrig bleven weern vun de, de eten harrn.
14. As nu de Minschen dat Teken seegen, dat JEsus dä, sproken se: Dat is wahrlich de Prophet, de in de Welt kamen schall.
15. As JEsus nu marken dä, dat se kamen warn, un Em griepen, dat se Em to’n König maken dä’n, mak He Sik awermals darvun up den Barg, He ganz alleen.
16. Up den Abend awer gungen de Jüngers dal an den See.
17. Un treden in dat Schipp, un keemen öwer den See na Kapernaum. Un dat weer all düster warn, un JEsus weer nich to se kamen. Matth. [14, 22.] Mark. [6, 45.]
18. Un de See war upwöhlt vun en groten Wind. Ps. [107, 25.]
19. As se nu rudert harrn, bi fief un twintig oder dörtig Stadien, seegen se JEsus up den See darher gahn, un neeg an dat Schipp kamen; un se weern bang. Matth. [14, 25.]