11. Un seeg den Himmel updahn un dal to em fahren en Fatt, as en grotes linnenes Dok, an de veer Ennen tosamen bunnen, un dat war dal laten up de Eer; Luk. [13, 29.] Apost. [11, 5.]
12. Darin weern allerhand veerfötige Tiere vun de Eer, un wille Tiere, un Gewörm, un Vagels, as se ünner den Himmel levt.
13. Un do gescheeg en Stimm to em: Stah up, Petrus, schlachte un itt!
14. Petrus awer sprok: O nee, HErr, denn ik hev noch niemals wat Gemeenes oder Unreines eten. Ezech. 4, 14. 3. Mos. 11, 7. 13. 23.
15. Un de Stimm sprok to’n annern Mal to em: Wat GOtt rein makt hett, dat mak du nich gemeen. Matth. [15, 11.]
16. Un dat gescheeg dreemal, un dat Fatt war wedder upnahmen na den Himmel.
17. As awer Petrus sik in sik sülvst bekümmern dä, wat dat Gesicht weer, dat he sehn har, süh, do frogen de Lüd, de Cornelius avschickt harr, na Simon sienen Hus un stunnen vör de Döhr;
18. Reepen un forschten, ob Simon, mit den Tonamen Petrus, dar to Harbarg weer?
19. Indem awer, as sik Petrus besinnen dä över dat Gesicht, sprok de GEist to em: Süh, de Männer sökt di;
20. Awer stah up, stieg dal, treck mit ehr un twiefle nich, denn Ik hev se schickt.