31. Un sprok: Cornelius, dien Gebäd is erhört un an diene Almosen is dacht worden vör GOtt.
32. So schick nu na Joppe un lat her ropen en Mann mit Namen Simon, de den Tonamen Petrus föhren deiht, weke is to Harbarg in den Garver Simon sien Hus an de See; de ward di, wenn he kummt, dat seggen.
33. Do schickte ik in desülvige Stunn to di, un du hest recht dahn, dat du herkamen büst. Nu sünd wi alle hier gegenwärtig vör GOtt, to hören alles, wat di vun GOtt befahlen is.
34. Petrus awer dä sienen Mund up un sprok: Nu erfahre ik wahrhaftig, dat GOtt nich de Person ansehn deiht: 5. Mos. 10, 17. 1. Sam. 16, 7. 2. Chron. 19, 7. Hiob. 34, 19. Weish. 16, 8. Sir. 35, 15. Röm. [2, 11.] Gal. [2, 6.] Eph. [6, 9.] 1. Pet. [1, 17.]
35. Sonnern in allerlei Volk, wer Em fürchten un recht dohn deiht, de is Em angenehm. Jes. 56, 6.
36. Ji weet wol vun de Predigt, de GOtt to de Kinner Israel schickt hett un hett verkündigen laten den Freden dörch JEsum Christum (weke is en HErr över alles), Matth. [28, 18.] Röm. [10, 9.]
37. De dörch dat ganze jüdische Land geschehen is un anfungen in Galiläa na de Döp, de Johannes predigen dä: Matth. [4, 12.]
38. Woans GOtt densülvigen JEsum vun Nazareth salvet hett mit den heiligen GEist un Kraft, de umher trocken is un hett wol dahn un gesund makt alle, de vun den Düvel överwältiget weeren, denn GOtt weer mit Em. Ps. [45, 8.] Jes. 61, 1.
39. Un wi sünd Tügen vun all dat, wat He dahn hett in dat jüdische Land un to Jerusalem. Den hebbt se dod makt un an en Holt hängt. Kap. [1, 8.] [22.] [2, 22.] [32.]
40. Densülvigen hett GOtt upweckt vun de Doden den drüdden Dag un Em laten apenbar warden. Kap. [3, 15.] [26.]