23. Ut den sienen Samen hett GOtt, as He verheeten hett, tügt JEsum, dat Volk Israel to enen HEiland. Joh. [11, 1.] Matth. [1, 6.] Luk. [1, 27.]
24. As denn Johannes tovör dat Volk Israel predigen dä de Döp vun de Buße, ehr denn He uptreden dä. Matth. [3, 1.]
25. As awer Johannes sienen Lop vollenden dä, sprok he: Ik bün de nich, för den ji mi hollen doht, awer süh, He kummt na mi, den ik nich würdig bün, dat ik Em de Schoh vun Siene Föt avlösen doh. Joh. [1, 20.] Mark. [1, 7.] Luk. [3, 16.]
26. Ji Männer, leeve Bröder, ji Kinner vun Abraham sien Geschlecht un de mank jug GOtt fürchten doht, jug is dat Wort vun dat Heil toschickt. Röm. [1, 16.]
27. Denn de to Jerusalem wahnen doht un ehre Öbbersten wie se düssen nich kennen doht, noch de Propheten ehre Stimm (weke up alle Sabbate lest warden), hebbt se desülvigen mit ehre Urdehle erfüllt. Kap. [3, 17.] Joh. [16, 3.]
28. Un obgliek se keene Ursak an Em finnen kunnen Em hentorichten, bäden se doch Pilatus, Em dod to maken. Matth. [27, 22.] [23.] Mark. [15, 12.] [14.] Luk. [23, 23.] Joh. [19, 6.]
29. Un as se alles vullbrocht harn, wat vun Em schreben is, neemen se Em vun dat Holt un läden Em in en Grav. Matth. [27, 59.]
30. Awer GOtt hett Em uperweckt vun de Doden. Kap. [3, 15.] Mark. [16, 6.]
31. Un He leet Sik sehn veele Dage vör de, weke mit Em vun Galiläa na Jerusalem rup trocken weern, weke sünd Siene Tügen an dat Volk. Joh. [20, 19.] [25.]
32. Un wi verkündigt jug ok de Tosag, de to unse Vadders geschehn is, 1. Mos. 3, 15. Kap. [12, 3.]