8. Un GOtt, de Hartenkenner, tügte över se un gev ehr den heiligen GEist grad ebenso as uns. Ps. [7, 10.]

9. Un mak keenen Unnerscheed twischen uns un ehr un mak ehre Harten dörch den Gloven rein. Kap. [10, 34.]

10. Wat versökt ji denn nu GOtt un leggt dat Joch up de Jünger ehren Hals, dat weder unsere Vaders noch wi hebbt drägen kunnt? Matth. [23, 4.]

11. Sonnern wi gloven, dörch den HErrn JEsum Christum Siene Gnad selig to warden gliekerwies as se ok. Eph. [2, 4.] [8.]

12. Do schweeg de ganze Hupen still un hörten Paulus un Barnabas an, de do vertellen dä’n, wat för grote Teken un Wunner GOtt dörch se dahn har mank de Heiden. Kap. [11, 18.]

13. Darna as se still schweegen, antworde Jakobus un sprok: Ji Männer, leeven Bröder, hört mi to.

14. Simon hett vertellt woans GOtt toeerst heimsöcht hett un annahmen en Volk ut de Heiden to Sienen Namen. Kap. [10, 44.]

15. Un dat stimmt mit de Propheten ehre Reden, as schreben steiht:

16. Darna will ik wedderkamen un will wedder buen David siene Hütt, de verfallen is un ehre Löcker will ik wedder tomaken un will se uprichten; Amos. 9, 11.