17. Dat war awer alle kund de to Ephesus wahnen dä’n, beide, Juden un Griechen, un en Furcht full up se alle un den HErrn JEsus Sin Nam war hoch lavet.

18. Dar keemen ok veele vun de, weke glövig worden weeren un bekennten un verkünnigten, wat se utrichtet harn.

19. Veele awer, de averglövige Saken dreven harn, bröchten de Böker tosamen un verbrennten se apenbar, un överrekten wat se werth weern un funnen föftig dusend Groschen Werth.

20. Also mächtig wuß den HErrn Sin Wort un neem överhand. Kap. [6, 7.] [12, 24.]

21. Dar dat uprichtet weer, neem sik Paulus in sin GEist vör, dörch Macedonien un Achaja to reisen un na Jerusalem to wannern un sprok: Naher, wenn ik dar west bün, mutt ik ok Rom sehn.

22. Un schick twee, de em deenen dä’n, Timotheus un Erastus, na Macedonien. Awer he vertrock sik ene Wiel in Asien.

23. Um desülvige Tied fung awer keene klene Bewegung över düssen Weg an. 2. Cor. [1, 8.]

24. Denn Eener, mit Namen Demetrius, en Goldschmidt, de mak de Diana sülverne Tempel un gev de Handwarkers keenen lütten Verdeenst.

25. Desülvigen reep he tosamen un de annere Arbeiters vun datsülvige Handwark un sprok: Leeve Männer, ji weet, dat wi groten Verdeenst vun düssen Handel hebbt.

26. Un ji seht un hört, dat nich alleen in Ephesus, sonnern ok bina in ganz Asien, düsse Paulus veel Volk afwennig makt un överredt un sprickt: Dat sünd keen Götter, de vun Hann makt sünd.